Lachen met een taalbril op

Op een doordeweekse avond trok ik naar Voortkapel in Westerlo voor een try-out van Jasper Posson. Geen zware cultuurtempel, geen rode pluchen zetels, maar een warme zaal en een publiek dat duidelijk zin had in humor. Dat alleen al maakte het voor mij een aantrekkelijke keuze: comedy als cultuurvorm voelt laagdrempelig aan.

Ik had vooral verwacht en gehoopt om goed te lachen en mijn hoofd leeg te maken. Jasper Posson kende ik als een comedian met een scherp oog voor het alledaagse, en dat sprak me meteen aan. Zijn humor vertrekt niet vanuit grote verhalen, maar uit kleine situaties die iedereen herkent. En net dat maakte ook de avond zo aangenaam in mijn ogen.

Omdat het om een try-out ging, hing er een losse sfeer zonder veel verwachtingen. Je voelde dat de voorstelling nog aan het groeien was: hier en daar werd een grap getest of een pauze iets langer aangehouden. Net dat vond ik bijzonder boeiend om te zien. Het maakte duidelijk hoe belangrijk taal, timing en formulering zijn, niet alleen in de klas, maar ook op het podium.

Wat me vooral bijbleef, waren de herkenbare situaties uit het dagelijkse leven. De verschillen tussen mannen en vrouwen op vlak van communiceren kwamen uitgebreid aan bod, het was moeilijk om daar niet jezelf, je partner of je collega’s/vrienden in te herkennen. Ook de mopjes over mensen die toch nog snel de spoorweg oversteken terwijl de slagbomen al naar beneden zijn, zorgden voor veel gelach in de zaal. Iedereen kent zo’n momenten, en Jasper slaagde erin om die absurditeit perfect te verwoorden.

Tijdens de voorstelling merkte ik dat ik niet alleen aan het lachen was, maar ook aan het nadenken. Waarom vinden we dit grappig? Hoe komt het dat één zin, lichtjes anders geformuleerd, zo’n groot effect heeft? Dat zijn vragen die perfect aansluiten bij thema’s die in de lessen aan bod komen, zoals communicatie, context en interpretatie van taal. Voor ik deze opleiding gestart ben waren dit echter dingen waar ik nooit zou over nadenken, misschien zit er dan toch een verborgen leerkracht in me? :)

In vergelijking met andere culturele activiteiten die ik al deed, zoals theater, voelde deze voorstelling directer en persoonlijker aan. Toch zijn de gelijkenissen groot: ook hier draait het om verhalen vertellen, betekenis geven en een publiek meenemen. Misschien was het net door de vele herkenbare situaties dat je als publiek extra hard aan het lachen werd gebracht.

Achteraf bekeken heeft deze activiteit mijn culturele beleving zeker verrijkt, vooral omdat ik opnieuw bevestiging kreeg van hoe krachtig en veelzijdig taal kan zijn. Humor blijkt een uitstekende manier om mensen te laten nadenken over communicatie, zonder dat het zwaar aanvoelt.

Voor mijn toekomstige klaspraktijk neem ik hier heel wat uit mee. Ik ben iemand die graag humor inzet in verschillende situaties, en ook in de klas zie ik daar veel mogelijkheden in. Fragmenten uit stand-upcomedy lijken me bijvoorbeeld een waardevol vertrekpunt om met leerlingen in gesprek te gaan over woordkeuze, timing en misverstanden in communicatie.

Wat begon als een gezellige avond uit in Westerlo, eindigde dus als een culturele ervaring die me niet alleen deed lachen, maar ook inspireerde. En misschien is dat wel precies wat goede cultuur hoort te doen!